3

Her sinirlendiğim yada nefret dolduğum anda yazsam kaç sayfa yazardım diye düşünürken yeryüzünde o kadar mürekkep olmayacağına karar verdim.Götü boklu dünya sadece saçlarımı değil iç organlarımı da beyazlatıyor.Ruhumu emip bitirdiği gibi kilolarımı eritmiyor beni dobisko hale getiriyor.Aşırı güzel kızın otobüste ‘fazla kartı olan var mı?’sorusuna en havalı haliyle buyrun bayan deyip kartı boş çıkan ergen şansızlığı taşıyorum.Havalı ama boş bir şanssızlık. 

Ortalama bir hayatı mutluluk sanan insanlara öfkem asla dinmeyecek.

Şu otobüs meleti hayatı sorgulatıyor insana. 70 yaşına gelip ekmek parası peşinde koşmak zorunda olan amcaların garibanlığı yüzünüze sıkı bir tokat olup çarpıyor. Ben gençlerin bana sevap gözüyle bakıp yer verme yarışına gireceği yaşa kadar yaşlanmak istemiyorum.Kim o yaşa kadar yaşamak ister zaten anlayamıyorum.Haberlerde ayda bir çıkan uzun yaşamanın sırrı haberlerine de uyuz oluyorum,sanki görünmezlik iksirini buldu pezevenk.Bu yaşadıklarımız yetmez gibi bir de daha fazlasını isteyeceğiz sanıyorlar, yanılmıyorlar.Annesinden dayak yiyen çocuğun yine anne diye ağlaması gibi bizimki,hayat denen zirzoptan yediğimiz dayaklar bini de bulsa biz yine onun peşinden koşuyoruz.Uzun mesafeli kaybedeni belli bir moraton koşusu bu. Kaybetmek için koşuyoruz.